Yüksek Topuklar

Ayağa kalktı, ellerini kaşlarına götürdü, durdu. Bana doğru baktı, gözlerimin içinden gözlerini kaçırdı.  Ses tonu dalgalanmadan “hadi toparlan, seni eve bırakayım” dedi.

Öfkelendim, kırıldım, burkuldum. Benden gitmek, ayrı kalmak, düşünmek istiyordu. Güveni yoktu ama soru işaretleri vardı, cevap bulmak için yollara düşmek istiyordu. Konuşmadım, yüzüne bakmadım… Çantamı aldım, “hazırım” dedim.

Swiss Otel’den çıkıp arabaya bindik. Maçka’dan Barbaros’a kıvrılan yol boyunca konuşmadı, yüzüme bakmadı. Havadaki gerginliği azaltmak için radyoyu açmıştı ancak bu şarkının sessizliğin içinde yankılanacağını tahmin edemezdi…

Hangi rüzgar attı seni
Niye döndün ki geri
Kimseler seni sevmedi mi
Umduğun gibi deli deli
Bildiğin gibi seviyorum seni

Güneşi ilk gördüğünde çiçek açan, güneşe aldanan bir kiraz ağacı gibi hissediyordum. Şimdi biliyordum ki hava soğuyacak, yağmur yağacak ve zamansız açan çiçeklerim birer birer dökülecekti. Cihan; bir gülüşüne bir bakışına hayran olduğum, kokusuyla büyülendiğim, gördüğümde ısındığım güneşimdi. Ne yazık ki artık her an çekip gitmeye hazır, kararsız, ne yapacağını bilmeyen bahar güneşi olmuştu.

Yolu hiç uzatmadan, bir an önce benden gitmek ister gibi hızla Cihangir’deki evimin önüne geldik. Arabadan çıkmaya hazırlanırken tek ışıkla çiçek açabileceğimi biliyordum. “Beni eve davet etmeyecek misin?” diye sormasını bekliyordum, olmadı. Uzak gözlerle yüzüme baktı, “hoşçakal Feraye” dedi. Kelimelerle ölmek bu olmalıydı…

Arabadan inip yavaş adımlarla apartmanın kapısına doğru yürüdüm. Bana seslenmesini bekliyordum, olmadı. Zaman kazanmak için çantamın içindeki anahtarı ararken oyalandım, ses gelmedi. Arkama dönüp baktım, çoktan gitmişti… Cihan gitmişti…

Merdivenleri çıkarken sağanak yağmur öncesi bir damla yaş süzüldü gözlerimden…

Evimin kapısını açtım, Nane karşıladı. Kızımı kucağıma aldım, öptüm. Ağladım. Öyle ağladım öyle ağlandım içimden kan aktı, dışıma bulandı…

Bu acı bu gözyaşının tadı başka hiçbir şeye benzemiyordu. Öfkeliydim ama çok öfkeliydim… Niye gelmişti ki geri? Kendi kendime yaşamaya alışıyordum… Neden yaptı bunu bana? Neden o güller, mumlar, iç dökümler, kırmızılar, siyahlar, dokunuşlar…

Gideceksen neden geldin?

2 saat önce ben kime sarıldım?

2 saat önce ben kimi içime çektim, kokladım?

Madem gidecektin neden nefesim oldun?

Neden geldin?

Feraye Demir

Tüm Yazılarımı Okumak için Tıklayın!

GÜNÜN KIYAFETİNE BAKTIN MI? TIKLA!!