Ömürlük Olsun!

Seyirlik Değil Kalbimin atışları, zihnimin oyunları, mutlulukla karışmış gözümün yaşlarıyla uykuya dalmıştım.

Gözlerimi açtım. Saatler geçmiş, sabahın sarı ışığı günü aydınlatmıştı. Etrafa bakınıp nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Banyoya gidip yüzümü soğuk suyla yıkadım, irkildim. Odaya döndüm, telefonum çalıyordu. Evet, arayanın Cihan olduğunu hissetmiştim. Evet, yanılmadım. Eğer uyandıysam ve O’nu görmek istiyorsam yanıma gelmek istediğini söyledi. Evet dedim, iki kere evet!

Cihan geldi.

Mahzun ve mutlu gülümseyişlerle birbirimize baktık. Yılların özlemiyle sarıldık, bir daha sarıldık. Bedenlerimiz, aramızdan kuş tüyü geçmeyecek kadar yakın; ruhlarımız kuş tüyü kadar hafifti… Hissediyordum.

Karşılıklı oturduk, konuşmaya başladık. İlk cümlelerimiz komik, kesik, anlamsızdı. Nereden geldik hatırlamıyorum ama tanıştığımız geceyi yâd ettik.

2006 senesi Cihangir’deki evime yeni taşınmışım. İlk günler yalnız kalmaktan korkuyorum, yanımda birini istiyorum. Size daha önce bahsettiğim arkadaşım Nesrin’i zorla ev arkadaşım yapmışım. Haftanın 3 günü bende kalıyor.

O zamanlar bir bankada çalışıyor. İş arkadaşlarından birine (ki o Cihan oluyor) ev arkadaşından (ki o ben oluyorum) bahsediyor. “Sarışın, İstanbullu, çok konuşan bir kız” diyor benim için. Cihan diyor ki; “sarışın kadın mı? Hayatta sevmem! İstanbul’lu mu? Aman benden uzak dursun! Çok mu konuşuyor? Az konuşan kadın isterim!”

Nesrin gelip bu konuşmaları bana anlatıyor, sinirleniyorum. “Allah Allah adama bak ya sanki gel beni al diyen oldu!” diyorum. Günler geçiyor, Nesrin her gün bana Cihan’ın selamını getiriyor. Cihangir’deki eve gelen ortak arkadaşlarımıza “Feraye var ya Cihan’ın sevgilisi” diyor. Yeniden sinirleniyorum, “saçmalama öyle adamdan bana sevgili olmaz” diyorum. “Aslında haklısın, zaten çirkin bir adam” diyor Nesrin.

Bir cumartesi akşamı arkadaşlarımızla dışarı çıkmak için hazırlanıyoruz. Nesrin’in telefonuna bir mesaj geliyor. “Sen bakar mısın?” diyor. Neden hatırladığımı bilmiyorum ama gönderen kişi mesela olarak kaydedilmiş, mesaj: “Demek büyük gün bugün!” yazıyor. “Mesela diye birinden gelmiş Nesrin, çok acayipsin” diyorum, sadece gülüyor.

Nesrin’le birlikte evden çıkıp önceden planladığımız mekâna gidiyoruz. Elimde bir yoyo var. Onu çevirip arkadaşlarımla şakalaşıyorum. Nesrin iki de bir yanıma gelip “Seni Cihan’la tanıştırmak istiyorum” diyor ben de inatla “git başımdan Nesrin!” diyorum. 2 saat boyunca Nesrin’in ısrarlarına dayanamayıp “hadi tanışayım, çirkin adamı bana layık gördün ya!” diyorum. Elimden tutup Cihan’ın yanına götürüyor ve işte burada zaman duruyor!

Duvara yaslanmış, kahverengi saçlı, çizgi gözlü, güzel gülüşlü bir adam bana bakıyor. Donup kalıyorum.

- Sen Feraye olmalısın.

- Sen de Cihan olmalısın.

- Evet, nasılsın?

- İyiyim

- Ne kadar iyisin?

- Aaaa! Ne biçim soru bu?

- Peki

Muzur gülüşün bu kadar çok yakıştığı bir adam görmemişim hayatımda… Yelkenlerim suya inmiş etrafında pervane gibi dönüyorum, benimle ilgilenmiyor. Nasıl oluyor bilemiyorum bir anda dans etmeye başlıyoruz. Kokusunu duyduğum anda içimde bir şeylerin eridiğini hissediyorum. (Şimdi bile!)

Hani filmlerde olur ya sahnede sadece bir çift kalır, müzik bitse dans etmeye devam ederler… İşte tam böyle oluyor. Hiç yorulmadan, durulmadan uzun saatler dans ediyoruz.

F: Bu aşk olmalı!

C: Sen benim olmalısın!

F: Peki, senin soyadın ne?

C: Ne?

F: Ben, şaşırdım. Pardon çok pardon.

Bir anda ama zamanın derinliğinde dudakları dudaklarıma değiyor. Ruhundan tadıyorum… Bu yaşamak olmalı diyorum içimden…

Tanıştığımız ilk gece “hakkımda ne düşünür?” demeden bir kere daha öpüyorum O’nu…

Nesrin, olacakları bilirmiş o anı ölümsüzleştiriyor, fotoğrafımızı çekiyor.

Odamın duvarını aydınlatacak ilk fotoğrafa ve hayatımı güzelleştirecek, yokluğunda öldürecek adama sahip oluyorum o gece… Varlığını varlığına armağan edecek kadar seven kadına sahip oluyor o gece…

Hiç ummazdım oldu sonbaharda
Hediye gibi geldin hoş geldin
Seyirlik değil ömürlük olsun
Dilerim bu defa bu son olsun