Yüksek Topuklar

Sessizce bir adım attım. Karanlığın içinde parlayan ışığa doğru yürüdüm. Ben gittikçe kokusu bana geldi. Yüreğimi sızlatan, gözyaşlarımı içime akıtan kokusu…

Biliyorum, gerçek bu! Biliyorum, O’nu duyuyorum.

Parmak uçlarımın donduğu hissettim, başımın döndüğünü... Derin bir nefes aldım.

Cihan!

Bana döndü. Yüzüme döndü. Kısık gözlerle bana baktı… Ayağa kalktı. Yanıma geldi. O, bana geldikçe kalbimin sesi O’na gitti. Duydu, gülümsedi. Baktı sadece baktı…

Feraye!

Gözlerinin içine bakmaya cesaret edemedim. Bakışlarımı kaçırdım… Korktum, kendimden korktum… Titredim. Ben titredim, yer yerinden oynadı. Bir adım daha attı.

Cihan!

İsminden başka bir kelime gelmiyordu aklıma… Belki de artık aklım yoktu. Sadece hayranlık, hayret ve aşk vardı. Ürperdim. Ben ürperdim bir adım daha attı.

Feraye!

Zaman durdu, dünya durdu… Aramızda görünmez bir duvar vardı. Cesaretimi topladım. Gözlerinin içine baktım, kendimi gördüm.

Cihan!

Sarılmadı ama sarıldığını hissettim. Her hücremde var olduğunu bildim.

Feraye!

“Ben yaşat”, “Beni çoğalt”, “Beni büyüt” …

Cihan!

“Kelimelerinle yeniden doğdum”…

Ellerini yüzüme yaklaştırdı. Boynuma uzandı… “Hatırlıyorum, kırmızı ve siyah… Güller ve mumlar” dedi… Saklıyorum dedim…
Parmak uçlarıyla yüzüme dokundu, dondum.

Cihan! Eskimeyen AŞK’ım… Yıllardır hayalini kurduğum, yokluğuna dayanamadığım, kalbimi parçalarcasına özlediğim, rüyalarım bana geldi. Bana geldi…

Feraye Demir

Tüm Yazılarımı Okumak için Buraya Tıklayın!

GÜNÜN KIYAFETİNE BAKTIN MI? TIKLA!!