Yüksek Topuklar

Dün akşam arkadaşlarımla buluştum. Uzun ve keyifli sohbetler ettik. Siyaset, ekonomi, moda, aile, sinema konuşup finali aşkla yaptık.

Hepimizin ortak sorusu şuydu; “Yakınlarımızdan biri ölmüş olsa bir süre sonra acısı hafifliyor hatta eskisi kadar aklımıza gelmiyor. Söz konusu eski sevgili olunca yüz yıl geçse bile içimizi titretiyor. Neden böyle? Eski sevgiliyi unutmak mümkün değil gibi"

Ben, yıllar önce babamı kaybettim. Bazen yazılarımda yaşatıyorum onu bazen hayallerimde. Yokluğu acıtsa da dokunup kanatmıyor ve artık beni ağlatmıyor. Yarım kalan, köşemin adını veren bir eski sevgilim var. Evet, aradan yıllar geçti. O aşktan sonra başka aşklara savruldum. Ne zaman sevdiğimiz bir şarkı çalsa gözlerim dolar, ne zaman birlikte gittiğimiz bir yere gitsem yüreğim sızlar… Nasıl oluyor? Biri babam, benim varlığıma sebep olan… Diğeri eski sevgilim, beni tüketen… Neden onu düşünüyorum?

Bilimsel bir açıklama tüm duygusal sebeplerimi yerle bir etti. Her şeyin sebebi beynimiz… Ölen birinin artık geri dönmeyeceğini biliyormuşuz. Giden sevgili eğer hayattaysa %1 ihtimal de olsa geri dönebileceğini umut edebiliyormuşuz. Mutsuz olduğumuzda beyin kendine mutlu edecek görüntüler arıyor, hayatta olan eski sevgilinin güzel anlarını getiriyormuş gözümüzün önüne. Bu yüzden zamanında nefret ettiğimiz belki dayak yediğimiz belki küfür işittiğimiz belki de aldatıldığımız eski sevgilinin eski günlerinden hep en güzel olanları hatırlıyormuşuz. Bana çiçek almıştı, yanağımdan öpmüştü, sürpriz yapmıştı… Hepimizin bildiği, hepimizin unutamadığı yanılsamalar… Eski sevgiliyi unutmak işte bu yüzden zor... Beynimizin oyunu...

Tüm Yazılarımı Okumak için Buraya Tıklayın!

Feraye Demir

GÜNÜN KIYAFETİNE BAKTIN MI? TIKLA!