Yüksek Topuklar

Olmuyor, yapamıyorum. Yaşamayı beceremiyorum. Neye elimi sürsem rengi soluyor. Her sabah umut aşılıyorum kendime ama tutmuyor. İçimde karanlık, kör bir nokta var. Küçük bir mutluluk atsam dibine değdiğini belli eden tık sesi gelmiyor. Olmuyor, yapamıyorum.

Güzel pişmiş yemekler yediriyorum, saten çarşaflarda uyutuyorum, sıcak sularla yıkıyorum ruhumu ama dinlendiremiyorum. Her felaket anından sonra bunun geçici bir süreç olduğuna inanmaya çalıştım, bir sonraki hep daha zor oldu.

Geçtiğimiz hafta ekonomik kriz nedeniyle işten çıkarıldım, yine eve kapandım. Melankoli ne demekmiş en ince detayına kadar öğrendim. Kendimi biraz iyi hissetmek için annemi aradım, sevgilisiyle birlikte olduğunu beni müsait olduğunda arayacağını söyledi. Üzerinden 2 gün geçti, aramadı. Babamı rüyalarıma çağırdım, masal anlatsın diye gelmedi. Sevdiğim, âşık olduğum ilk adamı hatırladım, özledim. Seslenmedim o da duymadı.

Bazıları dünyaya çürük yumurta olarak geliyor derler. Çok doğru söylemişler. Ben de onlardan biriyim. Eksik doğmuşum, yaşama yetisinden eksik. Kendimi kabulleniyorum artık beceriksizin biriyim. Ne ilk aşkımı yaşatabildim ne de dostlarımı…

Gidiyorum, son kez gidiyorum. Hiç bilmediğim, kimseyi tanımadığım bir ülkeye gidiyorum. Kedim naneyi hayvan barınağına bıraktım, ona bunu yapmak zorunda kaldığım için bir kere daha kahroldum. Yanıma bavul bile almadım. Bana burayı hatırlatacak hiçbir şeyi götürmek istemiyorum. Günlerdir yüzüm gülmüyor, kırışıklarım arttı sanki bir anda. Tutunabileceğim dalım yok…

Umutsuzum, yalnız ve mutsuzum. Arada bir aklıma uçak yolculuğunda tanıştığım Emre geliyor, kendimi daha zavallı hissediyorum. Etrafım kalabalık sanırdım ama değilmiş. Yolda tanıdığım birinden bile medet umuyorum. Çaresizlik, tedavisi olmayan en büyük hastalık olsa gerek…

Ben, birazdan yola çıkıyorum. Buraları çok özleyeceğim. Geri dönmek için kendime geçerli sebepler bulmaya çalışacağım. Karanlığın içinde parlayan küçük bir ışık gördüğümde hemen geleceğim. Giderken Sade - Smooth Operator çalsın, hüzünlenmeye gerek yok.

Emre Bey, yazdıklarımı okursanız beni arar mısınız? Biliyorsunuz, sizden başka kimsem yok…

Tüm Yazılarımı Okumak için Tıklayın

Feraye Demir
Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız

GÜNÜN KIYAFETİNE BAKTIN MI? TIKLA!