İnanamıyorum! Tam 10 gündür burada değilim. Yorumlarımı ve maillerimi okumuyorum. Bugün, bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa sonraki gün diye öteleyerek yazmıyorum. Genel yayın yönetmenimiz Arzu; beni işten kovmadan harekete geçsem iyi olur değil mi?

Küçücük, minicik, içi dolu mutluluk kedi evime taşındım! Kapılarla ikiye bölünmüş salonumun bir tarafını çalışma ve okuma odasına dönüştürdüm. Bir duvardan diğerine uzanan kütüphanemde, dostlarım yani sevdiğim yazarların kitapları var.

Kendimi, dünyanın en şanslı insanı olarak ilan ediyorum çünkü meleklerim var! Galata’daki evi, Elif’e sorarak kiraladıktan sonra “tamam, iyi yaptık da ben eşyaları nereden alacağım? Bak bir de temizliği var, tek başıma nasıl yapacağım?” diye diye başının etini yedim.

Yerleşik yaşamın konforunu sürerken ve yeni bir eve taşınma fikri inanılmaz cazip görünürken; meğer ne kadar zormuş! Aman Tanrım, cidden evin eksiği bitmiyormuş.

Ve ben, yeniden İstanbul’dayım. Central Park’ın ilkbahar sabahında Cihan’ı uğurlamakla, kalbimin büyüdüğünü hissediyorum. Anlayabilmek, kendimi görebilmek, karar verebilmek için tanımadığım bir ülkede olmam gerekiyormuş. Gökyüzünün mavi, ağaçların yeşil olduğu dünyanın varlığına inanabilmek için uzaktan bakmam yeterliymiş…

Göz kapaklarım, güneşin doğuşunu bekleyemeden açılıyor. Önce tavana sonra odaya bakıyorum. Koltuğun kenarına asılmış bornozum, aynanın önüne saçılmış makyaj malzemelerimi görünce nerede olduğumu anlıyorum, yabancılığımı üzerimden atıyorum.

Nadiren yüksek topuklu ayakkabı giyerim. Sırtım dikleşir, boyum yükselir ve her zamankinden daha alımlı yürürüm. Merdivenleri çıkarken, adımlarımın sert seslerini duyarım. İşte, tam bu sırada etrafımdaki insanların bana baktığını düşünüp utanırım.

İnsanın canını en çok sevdikleri mi acıtır yoksa sevgisinden emin olamadıkları mı? Ailemden tek kalanım, babamdan emanetim dediğim annem; bin sözüyle bin ahı bir arada verdi kucağıma. Ne yapayım ben onları? Camii avlusuna bıraksam; alan olur mu?