Bırak Vehmimde Gölgeni

Aşk

Gül
Bırak vehmimde golgeni" diyebilecek gibi sevebilmek. ‘kadar sevebilmek’ degil. oyle ki, sirf o ‘var’ diye gururlanip, huzur ve tazelikle her gun belki hic goremedigi yuzun belki hic duyamadigi sesin belki hic dokunamadigi kalbin ugruna bir gune daha, olursa bir gun diye, piril piril baslamak isteyecek gibi..

ona erisemedigi her gun, bir dakika sonra kapidan girebilecegini, bin dakika sonra hala gelmemis olabilecegini tastamam bildigi halde, sanki basarmiscasina neseli ve enerjik yasayabilecek gibi.. sanki o varmis gibi..

onun olmayan varligi nedeniyle bir baskasiyla asla doldurulamayacak kocaman bir tek basinaligi da sirtinda tasima yukuyle giderek yorulup, yok olmaktan korktugu kadar yok olmak isterken bile her sorana ‘cok iyiyim, sen nasilsin?’ diyebilecek gibi..

bir vehamet ki ancak onun golgesiyle lezzetli, ancak onun bir sekilde degmesiyle anlamli. bu hic degilse degen golgeyi arzuyla gereksiniyorken vehminde yanmazsa yasayamayacak gibi..

en son artik onun mukemmeline onsuzlukta erisip, kusurlu aslinin gelmesinden korkup, onu hayattan men edecek kadar.

Vahametin büyüklüğüne bakar mısınız?

ne hasta bekler sabahi,
ne taze oluyu mezar,
ne de seytan bir gunahi,
seni bekledigim kadar.

gecti istemem gelmeni,
yoklugunda buldum seni;
birak vehmimde golgeni,
gelme, artik neye yarar?

Necip Nazıl Kısakürek